De boom die ik ben. Een reflectie als moeder op mijn eigen jeugd.

Ik ben trots op de boom die ik ben, maar vandaag rouw ik om de boom die ik had kunnen zijn.

Mijn oudste dochter is kortgeleden 7 jaar geworden. De leeftijd waarop in mijn leven alles veranderde. De emotionele en fysieke veiligheid die ik tot dan toe voelde, verdween plotseling.

De afgelopen jaren vroeg ik me regelmatig af hoe het zou zijn als mijn dochter diezelfde leeftijd zou bereiken. Met een mengeling van angst en nieuwsgierigheid keek ik naar dat moment uit. Nu het zover is, voel ik vooral verdriet.

Ik zie hoe jong, speels en nieuwsgierig mijn dochter is. Hoe ze langzaam haar eigen persoonlijkheid vormt, met net zulke sterke meningen en wensen als haar moeder. Tegelijkertijd zie ik hoe ze floreert bij rust, voorspelbaarheid en stabiliteit. Hoe haar ogen groot worden en ze direct in actie komt zodra haar veilige basis even lijkt te wankelen, bijvoorbeeld wanneer haar ouders gefrustreerd zijn tegenover elkaar.

Door haar te zien, voel ik verdriet voor mezelf als kind. Destijds stond niemand stil bij wat er met mij gebeurde. Ik voelde angst en verdriet, maar kreeg geen ruimte om die emoties te uiten. Ik zette een masker op: stoer, bazig en boos. Mezelf overschreeuwend, zusjes pestend. Uiteindelijk ging ik zelf geloven dat alles wat er gebeurde eigenlijk prima was. Mijn jeugd was anders, en ik maakte mezelf wijs dat dit best cool was.

Maar fuck, wat doet het nu pijn. Ik zou mijn jongere zelf willen beschermen. Haar vertellen dat ze goed genoeg is met alles wat ze voelt. Dat het normaal is om bang te zijn, boos te zijn, en dat ze zo veel mag huilen als ze nodig heeft.

Soms groeit een boom onder uitzonderlijke omstandigheden. De boom krijgt daardoor een bijzondere vorm, wordt sterk en floreert op zijn eigen manier. Ik was altijd trots zo’n boom te zijn. Ik zei vaak: ‘ik zou niks veranderen aan mijn verleden, want zonder mijn ervaringen zou ik niet geworden zijn wie ik vandaag ben.’

Vandaag voelt dat als een holle zin. Een zoethoudertje.

Want eigenlijk had ik best graag een gewone boom willen zijn. Omringd door andere bomen die mij beschermen tegen de harde wind. Met voedzame grond onder mij, waar mijn wortels kracht uit konden halen om te groeien en stevig te staan. Geen opvallende vorm, niet zo anders dan de bomen om me heen. Gewoon één van de vele bomen. Veilig in het bos.